Twee conferenties, twee talen: Wat ATP en ICAI onthullen over de toekomst van testintegriteit

Onlangs woonde ik twee conferenties bij die gericht waren op testen en beoordeling.

• De eerste was ATP (Vereniging van Testuitgevers), dat grotendeels kwalificatie-instanties, certificeringsprogramma's en beoordelingsaanbieders uit de private sector vertegenwoordigt.
• De tweede was ICAI (Internationaal Centrum voor Academische Integriteit), een gemeenschap die zich voornamelijk richt op hoger onderwijs en K–12-instellingen.

Beide groepen worstelen met dezelfde fundamentele uitdaging: hoe kunnen we ervoor zorgen dat beoordelingen eerlijk en authentiek blijven in het tijdperk van AI.

Wat het meest opviel waren niet alleen de verschillen in de besproken oplossingen. Het waren de verschillen in hoe elke gemeenschap over het probleem zelf praat. De woordenschat, aannames en prioriteiten klonken vaak merkbaar anders, zelfs als de onderliggende zorgen erg vergelijkbaar waren.

Het is belangrijk op te merken dat deze observaties voortkomen uit het bijwonen van verschillende sessies en tracks op elke conferentie, niet van elke presentatie of deelnemer. De hier beschreven patronen weerspiegelen thema's die in veel gesprekken naar voren kwamen, in plaats van starre scheidslijnen tussen de gemeenschappen. Er waren ATP-sprekers die preventie en doordachte beoordelingsontwerp benadrukten, en er waren ICAI-deelnemers die sterk spraken over het belang van strengere veiligheidscontroles. Toch weerspiegelde de algemene toon en taal in elke gemeenschap vaak verschillende professionele tradities en prioriteiten.

Het begrijpen van die verschillen onthult iets belangrijks: deze twee gemeenschappen kunnen veel van elkaar leren.

De taal van het probleem

Een van de duidelijkste contrasten tussen de conferenties was de taal die werd gebruikt om dezelfde onderliggende uitdaging te beschrijven.

In eenvoudige termen klinken ATP-gesprekken vaak vergelijkbaar met cybersecurity-discussies, terwijl ICAI-gesprekken meer lijken op onderwijsbeleid of studentenontwikkeling.

Geen van beide perspectieven is verkeerd. Ze weerspiegelen simpelweg de omgevingen waarin elke gemeenschap opereert. Certificeringsorganisaties moeten de waarde van professionele certificeringen beschermen, die vaak financiële of regelgevende gevolgen hebben. Universiteiten daarentegen moeten handhaving in balans brengen met hun bredere missie van onderwijs en studentenontwikkeling.

Verschillende aannames over examenkandidaten

Deze taalverschillen weerspiegelen diepere filosofische aannames over hoe toetsen beschermd moeten worden en welke rol instellingen zouden moeten spelen.

Tijdens veel ATP-sessies draaide de kadering vaak om vragen als:

"Hoe stoppen we steeds geavanceerdere valsspeloperaties?"

Bij ICAI richtte de discussie zich vaker op vragen zoals:

"Waarom spelen leerlingen vals, en hoe veranderen we dat gedrag?"

Beide perspectieven reageren op echte uitdagingen, maar benaderen het probleem vanuit verschillende uitgangspunten.

ATP: Veiligheid in een AI-wapenwedloop

Bij ATP kwam één thema herhaaldelijk voor in de sessies: AI heeft het dreigingslandschap voor testorganisaties drastisch versneld.

Sprekers beschreven hoe valsspelen goedkoper, sneller en schaalbaarder is geworden dan ooit tevoren. AI-tools kunnen kandidaten nu helpen om vragen in realtime te beantwoorden, zich voor te doen als examenkandidaten of exameninhoud te verzamelen voor toekomstige distributie.

Door dit snel veranderende landschap richtten veel ATP-gesprekken zich sterk op beveiligingsinfrastructuur en detectiesystemen.

Een terugkerend thema was de verschuiving naar meerlaagse beveiliging, waarbij geen enkele controle het probleem op zichzelf kan oplossen.

Deze tools stellen testorganisaties in staat om gecompromitteerde examens of gecoördineerde valsspelnetwerken te detecteren, zelfs nadat de testsessie is afgelopen.

ICAI: Integriteit als cultureel probleem

Bij ICAI waren de gesprekken over het algemeen minder technisch en meer gericht op studentenmotivatie en institutionele cultuur.

Veel sessies onderzochten de redenen waarom studenten überhaupt kiezen om te spieken. Onderzoek dat op de conferentie werd gepresenteerd benadrukte verschillende veelvoorkomende drijfveren, waaronder de druk om toegelaten te worden tot competitieve programma's, zware studielasten, tijdsdruk en de perceptie dat "iedereen anders valsspeelt."

Vanwege deze focus legden ICAI-discussies vaak de nadruk op oplossingen zoals eercodes, duidelijke verwachtingen rond het gebruik van AI-tools, consistente handhaving over cursussen en programma's die zijn ontworpen om academische integriteit te onderwijzen.

De onderliggende overtuiging is dat cultuur en verwachtingen een cruciale rol spelen in het vormen van het gedrag van studenten. Hoewel handhaving belangrijk blijft, legden veel ICAI-discussies de nadruk op preventie door middel van educatie, duidelijkheid en gedeelde institutionele normen.

Waar de twee gemeenschappen samenkomen

Ondanks deze verschillen brachten de twee conferenties ook belangrijke overeenkomsten aan het licht.

Beide gemeenschappen erkennen steeds meer dat de uitdagingen die AI veroorzaakt niet alleen door technologie kunnen worden opgelost, noch door beleid en cultuur alleen.

Technologie zonder culturele verwachtingen kan vijandige omgevingen creëren tussen instellingen en examenkandidaten. Tegelijkertijd kan een cultuur zonder beveiligingsmaatregelen assessments kwetsbaar maken voor steeds geavanceerdere valsspelen.

Een Brug tussen twee werelden

De meest opvallende les van het bijwonen van beide conferenties is dat het testecosysteem soms voelt alsof het zich splitst in twee parallelle gesprekken.

Men spreekt de taal van beveiliging, risicomanagement en psychometrie.

De andere spreekt de taal van onderwijs, studentenontwikkeling en integriteitscultuur.

Toch proberen beide gemeenschappen uiteindelijk dezelfde fundamentele vraag te beantwoorden:

Hoe kunnen we ervoor zorgen dat het ingediende werk echt de beoordeelde persoon vertegenwoordigt?

Oplossingen moeten steeds vaker opereren op het snijvlak van deze twee perspectieven. De toekomst van testintegriteit zal waarschijnlijk systemen vereisen die gelaagde beveiliging, gedragsanalyse, doordacht beoordelingsontwerp en duidelijke verwachtingen voor leerlingen combineren.

Met andere woorden, Technologie, cultuur en samenwerking moeten samenwerken.

Geen van beide conferenties, noch een van beide benaderingen, kan het probleem alleen oplossen.