Reflecties op Thanksgiving 2021

Ondernemers staan er niet vaak om bekend om hun terugkijken. Snel falen en doorgaan. Beweeg snel en breek dingen. Het is een cliché, maar de eisen van het runnen van je eigen bedrijf leggen wel beperkingen op de tijd om te reflecteren.

Er zijn echter bepaalde jubilea of mijlpalen die een moment van pauze veroorzaken. Een van die momenten vond vorige week plaats.

Acht jaar geleden was mijn bedrijf net begonnen. Er waren drie medewerkers bij Proctorio. We werkten vanuit een logeerkamer bij mijn vader thuis. Elke klant deed ertoe, en niet alleen omdat elke klant ertoe doet, maar omdat we elke dollar moesten rekken om het bedrijf draaiende te houden.

Ik had al vroeg besloten dat ik niet de durfkapitaalroute wilde volgen. Iets aan het opbouwen van een bedrijf vanaf nul en het opbouwen tot een marktleider sprak me echt aan. Ik had zoveel oprichters gezien die de controle over hun bedrijf opgaven en daarmee ging ook de reden dat ze ondernemers werden verdwenen. Dat wilde ik niet voor ons.

Proctorio zou anders zijn.

Dat betekende niet dat ons kleine bedrijf geen hulp nodig had; dat hadden we wel. In die fase van de groei van een bedrijf deden we wat veel startups doen: we solliciteerden bij een aantal accelerators.

Accelerators zijn organisaties bestaande uit ervaren professionals die oprichters helpen de soms lastige wateren van het ondernemersleven te navigeren. Het is alsof je een mentor hebt bij je eerste baan of een agent in Hollywood hebt. Accelerators kunnen deuren voor je openen, de beste ingenieurs voor je vinden en je voorstellen aan de juiste mensen. Zoals hun naam al aangeeft, doen ze dit allemaal snel.

Hoewel we op veel sollicitaties hebben geïsolliciteerd, was er één accelerator die eruit sprong. We hoeven hier niet te veel in detail te treden. Laten we zeggen dat het een grote accelerator was met een klein naamje. Het soort organisatie met een diep netwerk en toegang tot middelen dat het koers van ons jonge bedrijf had kunnen veranderen door simpelweg ja tegen ons te zeggen.

In plaats daarvan zeiden ze nee.

Acht jaar geleden, midden in een koude november, ontving ik een vriendelijke, maar ook zeer korte e-mail waarin beleefd werd afgewezen om ons aan te nemen. Afwijzing voelt nooit goed en dit was niet anders. De vage aanmoediging in de korte drie regels bleef een tijdje bij mij en ons kleine team. Terwijl we ons voorbereidden op het vakantieweekend, dachten we niet dat we veel reden hadden om dankbaar te zijn.

We hadden het mis.

Soms is het op de moeilijke manier doen de beste manier. Soms is het zelf moeten uitzoeken precies wat je nodig hebt. Soms is nee zeggen de enige manier waarop je diep graaft om succes te vinden op jouw voorwaarden.

De meeste berichten op onze bedrijfsblog gaan over nieuwe functies van het product, onze inzet om je privacy te beschermen, en onze pogingen om ons kleine steentje bij te dragen aan het valideren van de integriteit van je opleiding. Ik wilde echter dat deze notitie ging over wat je met die educatie kunt doen. In tegenstelling tot populaire overdreven positieve slogans wordt het niet altijd makkelijker. Je komt nog steeds uitdagingen tegen. Je loopt nog steeds tegen obstakels aan. Je hebt nog steeds mensen die nee zeggen.

Maar deze Thanksgiving, terwijl ik samenkom met het Proctorio-team, is het een beetje anders. We zijn er nu een paar meer. We hebben 120 medewerkers verspreid over drie kantoren wereldwijd. We worden momenteel gebruikt bij 2200 universiteiten en organisaties in 190+ landen. En dit jaar hebben we ons 50 miljoenste examen geprocteerd.

Afgewezen worden voelt vreselijk. Maar je hoeft dat nee niet als definitief antwoord te beschouwen. Waarom zie je het niet als een uitdaging? Waarom zie je het niet als een uitnodiging? Waarom zie je het niet als een cadeau om te bepalen wat je wilt, welke offers je zult brengen om daar te komen, en hoe succes er jaren later uit zal zien?